Bebek doğar ve henüz birçok yeteneği gelişmemiştir. Sadece biyolojik ve psikolojik ihtiyaçları vardır ve bunları hisseder. Karnı acıkır, uykusu gelir, sevilme ihtiyacı, ilgi ihtiyacı vardır. Bunlar üzerine düşünmez veya henüz bilgi edinemez. Sadece hisseder.

Yapılan bilimsel çalışmalarla son yıllarda dünya’da ve Türkiye’de psikoterapinin ruh sağlığı üzerinde iyileştirici etkisi kabul görmekte ve psikoterapiyi yaygınlaştırma çalışmalarına ağırlık verilmektedir; ancak ülkemizde ve dünyada psikoterapi sürecinin nasıl işlediği, bu süreçten nasıl fayda sağlanıldığı ve ne gibi teknikler kullanıldığı konusunda bazı soru işaretleri mevcuttur. Bu yazının amacı psikoterapi olgusunu ve psikoterapinin iç dinamiklerini anlaşılır bir dille açıklamak ve psikoterapi desteği almayı düşünenlerin kafalarındaki soru işaretlerini mümkün olduğunca gidermektir.

İnsan davranışının ortaya çıkmasında birçok farklı unsur etkilidir. Bu unsurların ortak temelinde yatan şey, başkalarıyla veya dış dünyayla iletişim kurma ihtiyacıdır. İnsan, doğduğu andan itibaren biyolojik varlığını sürdürebilmek için başka insanlarla ve çevreyle fiziksel ve psikolojik temaslar kurmak ister. Bu istek aslında kişinin “var olduğu”nun onaylandığını hissetme ihtiyacından kaynaklanır.

Çocuklukta ve yetişkinlikte sergilenen yakın ilişki biçimlerini anlamaya yönelik araştırmalardan biri Bowlby tarafından geliştirilen bağlanma (attachment) kuramıdır. Bowlby, (1969)’e göre bağlanma davranışı başka bir bireye karşı yakınlık arama ve sürdürme olarak tanımlanmıştır...

Transaksiyonel Analiz kuramının kurucusu Eric Berne, insanların zamanı yapılandırma açlığı içinde olduklarını ve bunu 6 farklı şekilde yaptıklarını söylüyor:

1.         Geri Çekilme
2.         Ritüel
3.         Vakit geçirme
4.         Etkinlik
5.         Psikolojik Oyun
6.         İçtenlik